Czytania

  • poniedziałek 25 września 2017 : Księga Ezdrasza 1,1-6.
    Aby się spełniło słowo Pańskie z ust Jeremiasza, pobudził Pan ducha Cyrusa, króla perskiego, w pierwszym roku jego panowania, tak iż obwieścił on, również na piśmie, w całym państwie swoim, co następuje: «Tak mówi Cyrus, król perski: Wszystkie państwa ziemi dał mi Pan, Bóg niebios. I On mi rozkazał zbudować Mu dom w Jerozolimie, w Judzie. Jeśli jest między wami jeszcze ktoś z całego ludu Jego, to niech Bóg jego będzie z nim; a niech idzie do Jerozolimy w Judzie i niech zbuduje dom Pana, Boga Izraela – tego Boga, który jest w Jerozolimie. A co do każdego z pozostających jeszcze przy życiu – to współmieszkańcy wszystkich miejscowości, gdzie taki przebywa, mają go wesprzeć srebrem, złotem, sprzętem i bydłem – oprócz darów dobrowolnych dla domu Bożego w Jerozolimie». Zatem głowy rodów Judy i Beniamina, kapłani i lewici, słowem każdy, którego ducha Bóg pobudził, wybrali się w drogę, aby zbudować dom Pański w Jerozolimie. A wszyscy ich sąsiedzi poparli ich wszystkim: srebrem, złotem, sprzętem, bydłem i kosztownościami – oprócz wszelkich darów dobrowolnych.
  • poniedziałek 25 września 2017 : Księga Psalmów 126(125),1-2ab.2cd-3.4-5.6.
    Gdy Pan odmienił los Syjonu, wydawało nam się, że śnimy. a język śpiewał z radości. a język śpiewał z radości. Usta nasze były pełne śmiechu, a język śpiewał z radości. Mówiono wtedy między narodami: "Wielkie rzeczy im Pan uczynił". Pan uczynił nam wielkie rzeczy i ogarnęła nas radość. Odmień znowu nasz los, Panie, jak odmieniasz strumienie na Południu. Ci, którzy we łzach sieją, żąć będą w radości. Idą i płaczą niosąc ziarno na zasiew,   lecz powrócą z radością niosąc swoje snopy.
  • poniedziałek 25 września 2017 :
  • poniedziałek 25 września 2017 : Ewangelia wg św. Łukasza 8,16-18.
    Jezus powiedział do tłumów: «Nikt nie zapala lampy i nie przykrywa jej garncem ani nie stawia pod łóżkiem; lecz umieszcza na świeczniku, aby widzieli światło ci, którzy wchodzą. Nie ma bowiem nic skrytego, co by nie miało być ujawnione, ani nic tajemnego, co by nie było poznane i na jaw nie wyszło. Uważajcie więc, jak słuchacie. Bo kto ma, temu będzie dane; a kto nie ma, temu zabiorą nawet to, co mu się wydaje, że ma».
  • poniedziałek 25 września 2017 : Komentarz Kazanie przypisane św. Augustynowi
    „Każdy człowiek winien być chętny do słuchania, nieskory do mówienia” (Jk 1,19). Tak, bracia, mówię wam szczerze..., ja, który przemawiam często na waszą prośbę: moja radość jest czysta, kiedy jestem słuchaczem, moja radość jest czysta, kiedy słucham, a nie kiedy mówię. To wtedy mogę kosztować słowa bezpiecznie; moja satysfakcja nie jest zagrożona próżną chwałą. Jeśli się siedzi na solidnym kamieniu prawdy, to jakże można by się obawiać przepaści pychy? Jak mówi psalmista: „Spraw, bym usłyszał radość i wesele” (Ps 51,10). Nigdy zatem nie jestem bardziej radosny, niż kiedy słucham; to nasza rola słuchacza podtrzymuje nas w postawie pokory. Przeciwnie, kiedy zabieramy głos... potrzebujemy pewnej rezerwy; nawet jeśli nie ulegam pysze, boję się, że w nią popadnę. Natomiast kiedy słucham, nikt nie może odebrać mi mojej radości (J 16,22), ponieważ nikt o niej nie wie. To o radości przyjaciela oblubieńca, „który stoi i słucha go”, mówi św. Jan (J 3,29). Stoi, ponieważ słucha. Także pierwszy człowiek stał, ponieważ słuchał Boga; a jak tylko posłuchał węża, upadł. Przyjaciel zatem „doznaje najwyższej radości na głos oblubieńca”; a jego radością nie jest własny głos kaznodziei czy proroka, ale głos samego Oblubieńca.
  • niedziela 24 września 2017 : Księga Izajasza 55,6-9.
    Szukajcie Pana, gdy się pozwala znaleźć, wzywajcie Go, dopóki jest blisko! Niechaj bezbożny porzuci swą drogę i człowiek nieprawy swoje knowania. Niech się nawróci do Pana, a Ten się nad nim zmiłuje, i do Boga naszego, gdyż hojny jest w przebaczaniu. Bo myśli moje nie są myślami waszymi ani wasze drogi moimi drogami - mówi Pan. Bo myśli moje nie są myślami waszymi ani wasze drogi moimi drogami – mówi Pan. Bo jak niebiosa górują nad ziemią, tak drogi moje – nad waszymi drogami i myśli moje – nad myślami waszymi.
  • niedziela 24 września 2017 : Księga Psalmów 145(144),2-3.8-9.17-18.
    Każdego dnia będę błogosławił Ciebie i na wieki wysławiał Twe imię. Wielki jest Pan i godzien wielkiej chwały, a wielkość Jego niezgłębiona. Pan jest łagodny i miłosierny, nieskory do gniewu i bardzo łaskawy. Pan jest dobry dla wszystkich, a Jego miłosierdzie nad wszystkim, co stworzył. Pan jest sprawiedliwy na wszystkich swych drogach i łaskawy we wszystkich swoich dziełach. Pan jest blisko wszystkich, którzy Go wzywają, wszystkich wzywających Go szczerze.
  • niedziela 24 września 2017 : List do Filipian 1,20c-24.27a.
    zgodnie z gorącym oczekiwaniem i nadzieją moją, że w niczym nie doznam zawodu. Lecz jak zawsze, tak i teraz, z całą swobodą i jawnością Chrystus będzie uwielbiony w moim ciele: czy to przez życie, czy przez śmierć. Dla mnie bowiem żyć to Chrystus, a umrzeć, to zysk. Jeśli bowiem żyć w ciele - to dla mnie owocna praca. Co mam wybrać? Nie umiem powiedzieć. Z dwóch stron doznaję nalegania: pragnę odejść, a być z Chrystusem, bo to o wiele lepsze, pozostawać zaś w ciele, to bardziej dla was konieczne. Tylko sprawujcie się w sposób godny Ewangelii Chrystusowej, abym ja, czy to gdy przybędę i ujrzę was, czy też będąc z daleka, mógł usłyszeć o was, że trwacie mocno w jednym duchu, jednym sercem walcząc wspólnie o wiarę w Ewangelię,
  • niedziela 24 września 2017 : Ewangelia wg św. Mateusza 20,1-16a.
    Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść: "Królestwo niebieskie podobne jest do gospodarza, który wyszedł wczesnym rankiem, aby nająć robotników do swej winnicy. Umówił się z robotnikami o denara za dzień i posłał ich do winnicy. Gdy wyszedł około godziny trzeciej, zobaczył innych, stojących na rynku bezczynnie, i rzekł do nich: "Idźcie i wy do mojej winnicy, a co będzie słuszne, dam wam". Oni poszli. Wyszedłszy ponownie około godziny szóstej i dziewiątej, tak samo uczynił. Gdy wyszedł około godziny jedenastej, spotkał innych stojących i zapytał ich: "Czemu tu stoicie cały dzień bezczynnie?" Odpowiedzieli mu: "Bo nas nikt nie najął". Rzekł im: "Idźcie i wy do winnicy". A gdy nadszedł wieczór, rzekł właściciel winnicy do swego rządcy: "Zwołaj robotników i wypłać im należność, począwszy od ostatnich aż do pierwszych". Przyszli najęci około jedenastej godziny i otrzymali po denarze. Gdy więc przyszli pierwsi, myśleli, że więcej dostaną; lecz i oni otrzymali po denarze. Wziąwszy go, szemrali przeciw gospodarzowi, mówiąc: "Ci ostatni jedną godzinę pracowali, a zrównałeś ich z nami, którzy znosiliśmy ciężar dnia i spiekotę". Na to odrzekł jednemu z nich: "Przyjacielu, nie czynię ci krzywdy; czy nie o denara umówiłeś się ze mną? Weź, co twoje i odejdź. Chcę też i temu ostatniemu dać tak samo jak tobie. Czy mi nie wolno uczynić ze swoim, co chcę? Czy na to złym okiem patrzysz, że ja jestem dobry?" Tak ostatni będą pierwszymi, a pierwsi ostatnimi».
  • niedziela 24 września 2017 : Komentarz Anonimowy autor z IX w.
    Umiłowani, wytrwajcie w dobrych dziełach, które rozpoczęliście... Nieszczęśnicy służą ziemskiemu królowi z narażeniem życia i z wielkim trudem w zamian za ulotne korzyści. Dlaczego nie mielibyście służyć królowi nieba, żeby otrzymać szczęście Królestwa? Skoro, przez wiarę, Pan już was wezwał do swojej winnicy, to znaczy do jedności świętego Kościoła, żyjcie, zachowujcie się w taki sposób, żebyście, dzięki hojności Boga, mogli otrzymać po denarze, to znaczy szczęście Królestwa niebieskiego. Niech nikt nie traci nadziei z powodu swoich grzechów i nie mówi: „Liczne są grzechy, w których trwałem aż do starości i późnej starości; już nie mogę otrzymać przebaczenia. Tym bardziej że to grzechy mnie opuściły, a nie ja je odrzuciłem”. Niech ktoś taki absolutnie nie wątpi w Boże miłosierdzie, bo niektórzy są wezwani do Bożej winnicy o pierwszej godzinie, inni o trzeciej, jeszcze inni o szóstej, inni o dziewiątej, inni o jedenastej, to znaczy, że niektórzy służą Bogu już od dzieciństwa, inni od okresu nastoletniego, inni od młodości, inni zaczynają w starości, a jeszcze inni w późnej starości. Niech nikt zatem, niezależnie od wieku, nie traci nadziei, jeśli pragnie się nawrócić do Boga... Pracujcie wiernie w Bożej winnicy, aby otrzymać zapłatę wiecznego szczęścia i królować z Chrystusem na wieki wieków.
  • sobota 23 września 2017 : Pierwszy list do Tymoteusza 6,13-16.
    Najmilszy: Nakazuję w obliczu Boga, który ożywia wszystko, i Chrystusa Jezusa - Tego, który złożył dobre wyznanie za Poncjusza Piłata - ażebyś zachował przykazanie nieskalane, bez zarzutu aż do objawienia się naszego Pana, Jezusa Chrystusa. Ukaże je, we właściwym czasie, błogosławiony i jedyny Władca, Król królujących i Pan panujących, jedyny mający nieśmiertelność, który zamieszkuje światłość niedostępną,  którego żaden z ludzi nie widział ani nie może zobaczyć:  Jemu cześć i moc wiekuista! Amen.
  • sobota 23 września 2017 : Księga Psalmów 100(99),2.3.4.5.
    Służcie Panu z weselem. Stawajcie przed obliczem Pana z okrzykami radości. Wiedzcie, że Pan jest Bogiem, On sam nas stworzył, jesteśmy Jego własnością, Jego ludem, owcami Jego pastwiska. W Jego bramy wstępujcie z dziękczynieniem, z hymnami w Jego przedsionki, chwalcie i błogosławcie Jego imię. Albowiem Pan jest dobry, Jego łaska trwa na wieki, a Jego wierność przez pokolenia.
  • sobota 23 września 2017 :
  • sobota 23 września 2017 : Ewangelia wg św. Łukasza 8,4-15.
    Gdy zebrał się wielki tłum i z poszczególnych miast przychodzili do Jezusa, opowiedział im przypowieść: «Siewca wyszedł siać swoje ziarno. A gdy siał, jedno padło na drogę i zostało podeptane, a ptaki podniebne wydziobały je. Inne padło na skałę i gdy wzeszło, uschło, bo nie miało wilgoci. Inne znowu padło między ciernie, a ciernie razem z nim wyrosły i zagłuszyły je. Inne w końcu padło na ziemię żyzną i gdy wzrosło, wydało plon stokrotny». To mówiąc, wołał: «Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!» Pytali Go więc Jego uczniowie, co oznacza ta przypowieść. Pytali Go więc Jego uczniowie, co oznacza ta przypowieść. On rzekł: «Wam dano poznać wprost tajemnice królestwa Bożego, innym zaś w przypowieściach, „aby patrząc, nie widzieli, i słuchając, nie rozumieli”. Takie jest znaczenie przypowieści: Ziarnem jest słowo Boże. zaś na drodze są ci, którzy słuchają słowa; potem przychodzi diabeł i zabiera słowo z ich serca, żeby nie uwierzyli i nie byli zbawieni. skałę pada u tych, którzy gdy usłyszą, z radością przyjmują słowo, lecz nie mają korzenia: wierzą do czasu, a w chwili pokusy odstępują. To, które padło między ciernie, oznacza tych, którzy słuchają słowa, lecz potem odchodzą, a zagłuszeni przez troski, bogactwa i rozkosze życia, nie wydają owocu. Wreszcie ziarno w żyznej ziemi oznacza tych, którzy wysłuchawszy słowa sercem szlachetnym i dobrym, zatrzymują je i wydają owoc dzięki wytrwałości».
  • sobota 23 września 2017 : Komentarz Św. Jan Chryzostom
    Jeśli ziarno usycha, to nie ze względu na upał.  Jezus powiedział przecież: „nie mając korzenia, uschło”. Jeśli słowo jest zduszone, to nie  przez ciernie, ale przez tych, którzy je zostawili wolno wzrastać. Siłą woli możesz wykorzenić ciernie, możesz robić dobry użytek z bogactwa. To dlatego Pan mówi nie „o świecie” , ale o „troskach tego świata”; nie o „bogactwach”, ale o „ułudzie bogactwa”. Nie oskarżajmy zatem rzeczy, ale zgniliznę naszego sumienia... To nie od siewcy, jak widzisz, to nie od ziarna, ale od ziemi, która je przyjmuje, wszystko zależy, to znaczy od dyspozycji naszego serca. Także tutaj dobroć Boga jest przeogromna, skoro, nie wymagając takiej samej miary cnoty, przyjmuje On pierwszych, nie odpycha drugich i daje miejsce trzecim... Trzeba zatem najpierw słuchać uważnie Słowa, aby je zachować wiernie w pamięci, a następnie być odważnym, pogardzać bogactwem i uwolnić się od miłości dóbr tego świata. Jeśli Jezus przyciąga uwagę w pierwszym rzędzie na Słowo, to dlatego, że jest to niezbędny warunek. „Jakże mieli uwierzyć w Tego, którego nie słyszeli?” (Rz 10,14). Także i my, jeśli nie zwracamy uwagi na to, co jest mówione, nie poznamy naszych obowiązków do wypełnienia. Następnie przychodzi odwaga i pogarda dóbr tego świata. Aby dobrze skorzystać z tej nauki umacniajmy się na różne sposoby: słuchajmy uważnie Słowa, zakorzeńmy się głęboko i pozbądźmy się trosk tego świata.