Rok św. Alberta

ROK ŚWIĘTEGO BRATA ALBERTA

w Par. Św. Alberta w Puławach i dekanacie puławskim

Trudno sobie wyobrazić lepsze przedłużenie ROKU MIŁOSIERDZIA jak ogłoszenie przez Konferencję Episkopatu Polski ROKU ŚW. BRATA ALBERTA. Nikt inny tak czytelnie jak On – św. Brat Albert nie ukazał światu, co znaczy posługa najuboższym i najbiedniejszym. Podczas obchodów chcemy ukazać postać św. Brata Alberta uwypuklając Jego niektóre ważniejsze etapy życia i działania. Dziękujemy parafiom naszego miasta i dekanatu puławskiego za udział w obchodach. W naszym kościele jest kaplica św. Alberta. Jej ściany ą udekorowane obrazami i tekstami ukazującymi postać Adama Chmielowskiego i jego przemianę w Apostoła Miłości promieniującego świętością na wzór Chrystusa. Do odwiedzenia kaplicy i do uczestnictwa w uroczystościach i spotkaniach wszystkich serdecznie zapraszamy:

  • 25 XII 2016 r. – godz. 12.00 – EUCHARYSTIA w setną rocznicę śmierci Św. Alberta inaugurująca ROK ŚWIĘTEGO ALBERTA – ks. PROBOSZCZ.
  • 22 I 2017 r. – godz. 12.00 – Uroczysta EUCHARYSTIA w rocznicę Powstania Styczniowego z udziałem Adama Chmielowskiego – ks. dr Ryszard PODPORA.
  • 19 II 2017 r. – Edukacja w dziedzinie rysunku i malarstwa – czas działalności twórczej.
  • 19 III 2017 r. – Wspomnienie przemiany duchowej – ciemnej nocy (powołanie do posługi najbiedniejszym).
  • 24 III – 26 III – Rekolekcje ALBERTYŃSKIE w par. Osiny (ks. Mariusz Kozina).
  • 23 IV 2017 r. – MIŁOSIERDZIE BOŻE w życiu i posłudze Św. ALBERTA.
  • 30 IV 2017 r. – Dzień ŚW. BRATA ALBERTA w par. M. B. Różańcowej.
  • 7 V 2017 R. – Dzień ŚW. BRATA ALBERTA w par. Miłosierdzia Bożego.
  • 21 V 2017 r. – EUCHARYSTIA upamiętniająca pobyt u brata w Kudryńcach (1882-1884) i Św. Alberta jako apostoł i członek III zakonu św. Franciszka.
  • 17 V 2017 r. – Św. ALBERT patronuje bierzmowanym – ks. Bp Mieczysław Cisło
  • 28 V 2017 r. – Dzień ŚW. BRATA ALBERTA w par. św. Rodziny.
  • 1 VI 2017 r. – Parafiada „Albertyńska” dla dzieci.
  • 8 VI – 16 VI – Nowenna przygotowująca do odpustu ku czci św. ALBERTA: 8 VI – par. M. B. Różańcowej. 9 VI – par. św. Józefa. 10 VI – par. Gołąb. 11 VI – par. Parafianka 12 VI – par. Żyrzyn
    13 VI – par. Osiny. 14 VI – par. Wniebowzięcia NMP. 15 VI – par. Miłosierdzia Bożego 16 VI – par. Św. Rodziny
  • 17 VI 2017 r. – o godz. 18.00 – odpust parafialny ku czci ŚW. BRATA ALBERTA – uroczysta EUCHARYSTIA – celebruje i Słowo Boże głosi ks. Bp Artur MIZIŃSKI.
  • 18 VI 2017 r. – godz. 12.00 – EUCHARYSTIA w 34 r. beatyfikacji (Kraków).
  • 18 VI 2017 r. – koncert zespołu “Scholares Minores pro Musica Antiqua” z Poniatowej
  • 24 VI 2017 r. – Jarmark „Albertyński”.
  • 25 VI 2017 r. – Dzień ŚW. BRATA ALBERTA w par. Św. Józefa.
  • 1 VII 2017 r. – pielgrzymka do sanktuarium ECCE HOMO i do sanktuarium MIŁOSIERDZIA BOŻEGO w Krakowie.
  • 23 VII 2017 r. – Praca nad obrazem „Ecce Homo”.
  • 20 VIII 2017 r. – Uroczysta Msza św. w rocznicę: urodzin – (20 VIII 1845); chrztu św. – (26 VIII 1845); obłóczyn i przyjęcia imienia BRAT ALBERT (25 VIII 1887).
  • 17 IX 2017 r. – EUCHARYSTIA upamiętniająca działalność i troskę o wspólnotę Albertynów i Albertynek.
  • 8 X 2017 r. – Dzień Św. ALBERTA w par. Żyrzyn.
  • 15 X 2017 r. – Dzień Św. ALBERTA w par. Gołąb.
  • 22 X 2017 r. – Ostatni okres życia ŚW. ALBERTA – „podział obowiązków” jako pożegnanie.
  • 29 X 2017 r. – Dzień Św. ALBERTA w par. Parafianka.
  • 19 XI 2017 r. – godz. 12.00 – EUCHARYSTIA w 28 r. kanonizacji (Rzym).
  • 15 XII – 17 XII – Rekolekcje ALBERTYŃSKIE w par. Wniebowzięcia NMP W Puławach (ks. Marcin Szymańczuk).
  • 24 XII 2017 r. IV NIEDZIELA ADWENTU – zakończenie ROKU ŚW. BRATA ALBERTA – celebruje ks. Abp Stanisław BUDZIK – METROPOLITA LUBELSKI.

List pasterski Episkopatu Polski
z okazji Roku św. Brata Alberta

 

Drodzy Bracia i Siostry!

„Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata!” Takie słowa wypowiedział o Jezusie Chrystusie św. Jan Chrzciciel. Powtarza je podczas każdej Eucharystii kapłan, ukazując wiernym Ciało Chrystusa. Chrystus stał się barankiem ofiarnym, aby nas pojednać z Bogiem przez ofiarę złożoną na krzyżu. Wziął nasze grzechy na swoje barki, zaniósł na wzgórze Golgoty wszelkie nasze zło, aby je przemienić w dobro; całą ludzką nienawiść, aby ją przemienić w miłość.

Wielkim apostołem dobra i miłosierdzia był święty Brat Albert opiekun nędzarzy i wydziedziczonych – „Brat naszego Boga”, jak trafnie określił go Karol Wojtyła. 25 grudnia minęła setna rocznica jego śmierci. Przeżywany Rok św. Brata Alberta stanowi dobrą okazję, by przybliżyć wszystkim tę niezwykłą postać

1. Rok św. Brata Alberta – kontekst, motywy oraz cel

Rok poświęcony uczczeniu tego szczególnego Patrona Miłosierdzia stanowi doskonałą kontynuację zakończonego Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia. „Miłosierni jak Ojciec” to hasło, które przyświecało nam w tym czasie i wzywało do odnowienia wiary w Boga – miłosiernego Ojca. Tak odnowiona wiara na skutek doświadczenia Bożej dobroci, przynieść powinna owoce w postaci przemiany serca, które otrzymuje nową wrażliwość, niejako nowe spojrzenie na otaczający nas świat. Prawdziwa przemiana serca z konieczności wyraża się na zewnątrz, w pełnym oddania miłosiernym działaniu na rzecz bliźnich. Taki był właśnie cel tego czasu łaski dla Kościoła ukazany nam przez papieża Franciszka: „aby uczynić świadectwo wierzących jeszcze mocniejszym i skuteczniejszym” . W bezpośrednim następstwie Jubileuszu Miłosierdzia mamy okazję przyjrzeć się bliżej osobie św. Brata Alberta, który wyraziście ukazuje nam, jak w praktyce urzeczywistniać chrześcijańskie miłosierdzie.

W roku 2016 w naszej Ojczyźnie również przeżywaliśmy 1050. rocznicę Chrztu Polski. Okres ponadtysiącletnich dziejów chrześcijaństwa w naszym Narodzie zaowocował niezliczoną rzeszą świadków wiary: świętych i błogosławionych, osób duchownych i świeckich, tych którzy zostali wyniesieni na ołtarze, jak i tych ukrytych i nieznanych. Niewątpliwie do grona znaczących postaci w dziejach Polski należy św. Brat Albert, jako świadek miłosiernej miłości, zwłaszcza wobec ludzi ubogich i opuszczonych.

Rok poświęcony św. Bratu Albertowi wpisuje się dobrze jeszcze z jednego powodu w całokształt działań duszpasterskich Kościoła w Polsce. Temat określający charakter tego roku brzmi: świadectwo i misja, a hasłem które mu przyświeca są słowa zaczerpnięte z Ewangelii: „Idźcie i głoście” (por. Mk 16,15) . Jedną z zasadniczych misji chrześcijan to czynne miłosierdzie, miłość, która przejawia się w konkretnym działaniu. Święty Brat Albert jest bez wątpienia wyrazistym świadkiem niesienia Ewangelii ubogim.

Pragniemy więc w sposób szczególny w nadchodzącym czasie ukazać tę wyjątkową osobę, jako wzór oraz patrona czynnej miłości bliźniego. Ojciec ubogich, jak nazywamy często św. Brata Alberta, może nas nauczyć jak w praktyce wypełnić nakaz Jezusa: „Bądźcie miłosierni, jak miłosierny jest wasz Ojciec w niebie”. Potrzeba nam takich świadków, aby nasze serca nie stygły, były wciąż i na nowo uwrażliwione na niezliczone biedy ludzkie, abyśmy stale w naszym postępowaniu byli inspirowani „wyobraźnią miłosierdzia”. Brat Albert wskazuje nam jak możemy otworzyć nasze serca „na tych wszystkich, którzy żyją na najróżniejszych peryferiach egzystencjalnych, które często dzisiejszy świat stwarza w sposób dramatyczny”.

2. Adam Chmielowski – św. Brat Albert: powstaniec, malarz, święty opiekun ubogich

Kim był św. Brat Albert, cóż niezwykłego było w tym niepozornym „szarym mnichu”, którego klasztorem stał się świat materialnej i moralnej nędzy? Czym zasłużył sobie na miano, którym określali go współcześni: „Najpiękniejszy człowiek swojego pokolenia”?

Adam Chmielowski, bo tak brzmi jego świeckie imię i nazwisko, przyszedł na świat 20 sierpnia1845 r. w Igołomi pod Krakowem. Pochodził z rodziny zubożałej szlachty. Wcześniej stracił obojga rodziców – ojca, gdy miał 8 lat a matkę, gdy miał 14. Z domu rodzinnego wyniósł solidne podstawy życia religijnego oraz gorący patriotyzm. Na tyle silny, że w siedemnastym roku życia jako jeden z pierwszych zaciągnął się w szeregi powstania styczniowego. W bitwie pod Mełchowem 30 września 1863 r. został ciężko ranny w skutek czego amputowano mu nogę. Dozgonnie naznaczony został stygmatem miłości Ojczyzny.

Po klęsce powstania musiał udać się na emigrację. Był to czas, kiedy zwrócił się w kierunku sztuki. W latach 1870-1874 podejmuje systematyczne kształcenie w Akadami Sztuk Pięknych w Monachium. Maluje pierwsze obrazy i rozpoczyna artystyczną karierę. Znawcy przedmiotu zaliczają go do prekursorów polskiego impresjonizmu. Chmielowski uważał, że sztuka nie stanowi wartości samej w sobie, lecz powinna służyć wartościom wyższym, z których na pierwszym miejscu stawiał wartości religijne. Pragnął „sztukę i talent i myśli Bogu na chwałę poświęcić” . W tym celu porzuca świat i wstępuje do nowicjatu oo. jezuitów. Po kilkumiesięcznym pobycie w zakonie odkrył, że Pan Bóg przewidział dla niego inną drogę powołania i misji.

Zwraca się w kierunku pogodnej duchowości św. Franciszka z Asyżu oraz jego idei Trzeciego zakonu dla świeckich. Stał się Patronem i Orędownikiem ludzi ubogich, wydziedziczonych, zepchniętych na „egzystencjalne peryferia”. Spotkanie z nędzą ogrzewalni miejskiej na krakowskim Kazimierzu, z nieludzkimi warunkami, w jakich przebywał tam tłum nędzarzy, poruszyło go dogłębnie. Postanowił, że ludzi tych w tak przerażającym położeniu nie pozostawi samych sobie i zdecydował się z nimi zamieszkać. Wkrótce objął zarząd nad miejską ogrzewalnią i przekształcił ją w przytulisko, gdzie każdy potrzebujący mógł znaleźć pożywienie, dach nad głową a przede wszystkim miłosierne serce.

Chcąc w pełni realizować swą misję, 25 sierpnia 1887 r. przywdział habit Trzeciego zakonu św. Franciszka, od tego też czasu zaczął posługiwać się nowym imieniem: Brat Albert. Rok później złożył śluby zakonne. Aby sprostać tak wymagającemu zadaniu, jakim była opieka nad rzeszą ubogich, Brat Albert potrzebował współpracowników. Tak powstała nowa wspólnota zakonna nazwana przez Założyciela Braćmi Posługującymi Ubogim Trzeciego Zakonu św. Franciszka, popularnie zwana albertynami. Za umowną datę powstania zgromadzenia przyjęto rok 1888. Trzy lata później, w dniu 15 stycznia 1891 r. habit zakonny przybrały pierwsze Siostry Posługujące Ubogim – siostry albertynki, które podjęły się opieki nad ubogimi kobietami.

Istnienie obu zgromadzeń Brat Albert oparł na zasadzie ewangelicznego ubóstwa. Ojciec ubogich nie chciał posiadać niczego na własność, ani osobiście, ani wspólnotowo. Był przy tym spokojny o rozwój swoich dzieł, ponieważ bez zastrzeżeń ufał Bożej Opatrzności. Inną istotną zasadą jaką Brat Albert pozostawił swoim naśladowcom była zasada służby wobec tych, którym nikt inny nie chciał lub nie był w stanie usłużyć. Przytuliska stały się domami, gdzie ludzie bezdomni, nędzarze, niedołężni, żebracy, wyrobnicy bez zajęcia znajdą ratunek w swych ostatecznych potrzebach, a w dalszym celu mogą uzyskać poprawę stanu materialnego przez dobrowolną pracę zarobkową . Przy tym, w swojej posłudze kierował się Brat Albert zasadą powszechności. Przyjmował do swoich przytulisk każdego ubogiego bez względu na narodowość, wyznanie lub pochodzenie.

3. Aktualność przesłania Ojca ubogich

Czego uczy nas dzisiaj św. Brat Albert? Jakie przesłanie nam pozostawia? Uroczysty akt beatyfikacji w 1983 r. oraz kanonizacji w 1989 r. ukazują nam św. Brata Alberta jako wzór dla naszych czasów. Świadectwo jego życia wskazuje najpierw na prawdę o nierozerwalnej więzi między miłosierdziem a chrześcijaństwem. Św. Jan Paweł II, jeszcze jako kardynał Karol Wojtyła, ujął tę prawdę oraz świadectwo o niej w sposób następujący: „Miłosierdzie i chrześcijaństwo to jedno i to samo. Jeśli nie byłoby miłosierdzia, nie ma chrześcijaństwa… Wyznanie wiary musi się dopełnić wyznaniem miłości…” . Cóż więc znaczy nasza wiara bez miłosierdzia, bez konkretnego zaangażowania, wyrażającego troskę o bliźniego: chorego, samotnego, opuszczonego, ubogiego duchowo czy materialnie? Ten bliźni nie znajduje się gdzieś daleko. Z tym właśnie bliźnim utożsamia się sam Chrystus: „cokolwiek uczyniliście jednemu z braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40). W tym bliźnim Bóg staje się Emmanuelem – Bogiem z nami.

Z kolei powstaje pytanie, w jaki sposób powinniśmy dawać świadectwo ewangelicznej miłości? Kardynał Wojtyła wyjaśnia nam, jak chrześcijanin powinien wyrażać swoją wiarę: „Trzeba świadczyć swoim człowieczeństwem, trzeba świadczyć sobą i tutaj Brat Albert jest dla nas wzorem nieporównanym. Przecież on nie miał prawie żadnych środków, ślubował najsurowsze ubóstwo, nie dysponował żadnymi funduszami, żadnymi gotowymi instytucjami, tylko postanowił dawać siebie”. Święty porzucił sztukę, powab kariery i sławy, aby duszę swoją oddać Bogu i bliźnim, nie zatrzymując nic dla siebie. A czym może być owo „dawanie siebie” dzisiaj dla nas? To nic innego jak codzienny trud, cicha ofiara ze swojego czasu, swoich sił, swojego zdrowia, to umniejszanie siebie w służbie bliźnim, to bycie „dobrym jak chleb, który dla każdego leży na stole, z którego każdy może kęs dla siebie ukroić i nakarmić się, jeśli jest głodny”.

Na zakończenie podamy jeszcze jedną naukę, przekazaną milczącym świadectwem świętego Ojca ubogich. To nauka o godności każdego człowieka, o konieczności okazywania szacunku i dobroci każdej ludzkiej osobie, ponieważ kryje ona w sobie niezatarty obraz Bożego podobieństwa. Tam, gdzie dla wielu trudno było dostrzec nawet człowieczeństwo, przykryte brudem nędzy i moralnego zaniedbania, św. Brat Albert dostrzegał oblicze Chrystusa cierpiącego – Ecce Homo. Prośmy Boga, o taką wiarę i taką wrażliwość, abyśmy mieli niewzruszone przekonanie, że to samemu Jezusowi służymy: karmiąc głodnych, dając dach nad głową bezdomnym, odziewając nagich, opatrując chorych, wyciągając rękę do spętanych nałogami, pocieszając strapionych, dobrze radząc wątpiącym, sprowadzając na właściwą drogę błądzących.

Oby rok Jubileuszu setnej rocznicy śmierci św. Brata Alberta stał się nie tylko okazją do przypomnienia świadka bez reszty oddanego Bogu, ale przede wszystkim przynosił owoce przemiany serc, ożywionych nową i większą wrażliwością na ludzką biedę. Ufamy, że pobudzenie naszej wyobraźni miłosierdzia uwidoczni się także w konkretnych inicjatywach oraz dziełach, „aby świadectwo wierzących stało się jeszcze mocniejsze i skuteczniejsze” . Prośmy Matkę Najświętszą, którą św. Brat Albert czcił szczególnym nabożeństwem, aby jako Matka Miłosierdzia wspierała swym wstawiennictwem wszystkich pragnących podążać szlakami miłosiernej miłości.

Podpisali Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce obecni na 373. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie w dniu 8 czerwca 2016 r.


List należy odczytać kościołach archidiecezji lubelskiej w niedzielę 15 stycznia 2017 r.